tag:blogger.com,1999:blog-67654683542439179382012-02-16T10:27:13.901+02:00gündelik seylerMelih Birimhttp://www.blogger.com/profile/00338783959001203722noreply@blogger.comBlogger501100tag:blogger.com,1999:blog-6765468354243917938.post-4532826710971815492011-04-11T21:05:00.002+03:002011-04-11T21:05:24.378+03:00Yil 2005 biz 3. siniftayiz, software engineering dersindeyiz aylardan Nisan. Herkes cimlere yayilmis, biz ise her Marmarali bilgisayar muhendisinin %90'nin cektigi makus yenilgiyle dersteyiz. Tabi projelerde cabasi. Bir yandan Computer Organization gibi baba bir ders, bir yandan Software Engineering gibi meslegimimizin temellerini atmaya calistigimiz cok onemli bir konu. Bir yandan automata theory. Dildiriyoruz yani. <br /><br />Tabi Hocamiz bizlere test nedir, ne yapilir, black box(yazilim test ekibinin yaptigi) testing nedir, white box(yazilim gelistiricilerin yaptigi) nedir anlatmaya calisiyor bizde bir disari bir iceri bakarken kafamizdaki universite gencligi mimarisindeki frameworklerin "stack overflow" vermesini izliyorduk. Arada da exception yakalarsak eger odev raporunda ne olacak diye iste not almaya calisiyorduk. Tabi parasizlik da cabasi :) Tabi dikkatimizi ceken en onemli test stili ise "monkey test". Tuslara dandikce basiyor, fareyi saga sola hareket ettirip sistemi patlatmaya calismak.<br /><br />Gel gelelim test nedir diye sor sor sor arastirirken insanin kendi kendine buldugu stil hep en guzelidir ya, JUnit nedir bilmezken, her sinifa bir main yazarak method testleri yapmaya calisiyorduk, ahanda sana test sistemi. Ogrenci isi(herzaman ise yarar, ozellikle swing uygulamalari yaziyorsaniz). Tabi cogu zamanda gecenin bir yarisi yazilmis bir kodu gelismis goz sistemimizle test ediyorduk, "Abi calisir bu!" stili. Tabi sonra patliyor projeler, testlerin hepsini gecen projelerimiz oyun kartlarindan kaleler gibi teker teker yikiliyorlardi-herzaman degil. <br /><br />Ha bunu neden yaziyorum, Software Engineering dersinde yaptigimiz projenin kodlarini buldum gecen gun, IntelliJ projesi yapmisiz, actim hemen projeyi. O zamanlar intellij 4 vardi simdi 10 farketmedi hemen acti projeyi en son nerede kaldiysa. Yirmi tane sinif var, 15 tanesi calistirilabilir durumda, yani main methodlari bulunuyor. Iyi test yapmisiz anlayacaginiz(?)<br /><br />Simdilerde JUnit, Mockito, Selenium derken testlerin icine bogulduk, bazen test yazmaktan isi dogru duzgun yapamiyoruz, sikayetimiz bu birer gelistirici olarak. Fakat gunun sonunda yapilan ise bakiyorsunuz, vay be, tum testler gecti Cruise Control sisteminde, simdi deploy edilebilir bir build var elimizde, verelim black box testleri yapsinlar diyor ve cikip eve gidiyorsunuz.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6765468354243917938-453282671097181549?l=mlhbrm.blogspot.com' alt='' /></div>Melih Birimhttp://www.blogger.com/profile/00338783959001203722noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6765468354243917938.post-89143422338607460322011-03-20T23:30:00.002+02:002011-03-22T23:53:25.339+02:00Yazılım ile uğraşıyorsanız kesinlikle bilirsiniz, bilmiyorsanız da anlatayim. Gündelik hayat bir yazılımcı için şöyle geçer genel olarak. Sabahtan akşama kadar bilgisayarınızın başıdasınızdır, toplantılara katılırsınız, sonra bitsede gitsek, maillerime baksam, sonrada şu sıkıcı toplantılardan arta kalan zamanda da işimi yapsam... Bu toplantıdan dolayı iş yapamıyoruz diye yakınırız.<br /><br />İşte böyle durumlarda, kısa toplantıların(stand-up meeting) lerin önemi çok fazla artıyor. Bu toplantılar toplu anlik mesajlaşmalarla yapılabileceği gibi, geliştiricilerin, yazılım mimarlarının ve takım liderlerinin bir araya geldiği, ortada masa, sandalye, bilgisayar olmadigi, herkesin bir daire olusturarak, birbirlerine doğrundan konuşarak yaptıkları 5-10 dakikalık bir aktivite oluyor bknz. <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Stand-up_meeting">http://en.wikipedia.org/wiki/Stand-up_meeting</a>. <br /><br />Bu toplantılarda, kişiler öncelikle dün ne ile uğraştıklarını, bugün ne yapacaklarını anlatıyorlar ve bir problem, tartışılacak bir şey var ise bunun için detaylı bir toplantı yapmayı kararlaştırıyorlar...<br /><br />bu kısa toplantıların önemi, bütün geliştiricilerin birbirlerinden haberdar olması, yazılım sürecinin ilerlemesi ve proje yoneticilerine bildirimde bulunulması bakımından düşünülürse yazılımın kalitesi açısından çok önem kazanıyor. <br /><br />Tabi bu kısa bildirimlerinde yazılması, kayıtlarının tutulması için Jira, Trac, Mantis gibi araçların kullanılması ise bir gereklilik doğuruyor.<br /><br />PS : Askerde bunun adına, içtima diyorlar, ve her sabah ve aksam bağlanıyor ;) İçtima'nın ne kadar önemli olduğunu sizlere anlatmama gerek yok sanırım.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6765468354243917938-8914342233860746032?l=mlhbrm.blogspot.com' alt='' /></div>Melih Birimhttp://www.blogger.com/profile/00338783959001203722noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6765468354243917938.post-25329918323775947942011-03-14T13:31:00.001+02:002011-03-14T14:43:28.171+02:00Güzel şeyler hep sokaklardan çıkıyor, kötü şeylerin çıktığı kadar.<br />Sokakta olmak, üşümeden, acıkmadan düşünmemek gerekiyor bir şeyleri kavrayabilmek ve kavradığımını aktarabilmek için.<br /><br />2001 yılında İBB Burs kuyruğunda beklerken çok feci üşütmüştüm, kar yağıyor ve rüzgar bir yandan vuruyordu arkama. Benim gibi herkes oradaydı ama bir benim üzerimde polar ve eski bir annem kazağı vardı sanırım herkes İstanbul kışlarına göre giyinmişken. O zaman tam 2 saat 15 milyon tl kadar bir parayı almak için beklemiştim, ne rezillik... Tabi sonra o 15 milyon tl miz, bim mazalarına gidip 3 S yi almakla geçti... Su, Süt, Sabun... <br /><br />Burs kuyruğunda beklemek belki bir nebze, çalışmak daha zordu o zamanlar. Küçük esnafı övenler, küçük esnafta hiç çalışmayanlardı. Çünkü insanı en fazla ezen küçük esnaftı... İnsan kaytarmayı bilmeyince, üstüne iş yükleyen çok oluyordu. Önce patron, sonra iett, sonra yurt, sonra devlet... Ama herkes birbirinin üzerinden geçinirken bu dünyada, işçi sınıfını öven arkadaşlarımız yine çalışmıyordu da peki bu çark nasıl dönüyordu. Bende istemezdim, istemedim de başkalarının sıcak evinde gazete satarak, bildiri dağıtarak yaşamayı, propoganda yapmayı. <br /><br />Şimdi düşünüyorum, bunları yaşamamış olsaydım, bu birikim nasıl gelecekti, nasıl kavrulacaktı insan, nasıl kamil olacaktı... Çizgilerinizi çizmeye başlarken, kalın ve esnek olanlarımı seçecektim, yoksa keskin ve belirgin olanları mı? <br /><br />Ben çizgileri geniş olanlardanım, her ne kadar burs kuyruklarında saatlerce düzgün olmayan bir şekilde bekleyen insanlardan olsamda...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6765468354243917938-2532991832377594794?l=mlhbrm.blogspot.com' alt='' /></div>Melih Birimhttp://www.blogger.com/profile/00338783959001203722noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6765468354243917938.post-82832244240604177842011-03-09T02:00:00.000+02:002011-03-09T02:00:39.217+02:00Siyah-Beyaz, bu iki kelime yan yana gelince hiç bir zaman benim olmayan bir şey aklıma geliyor. <br />Bir adet, siyah-beyaz fotograf...<br /><br />Sanırım bunun burukluğu içimde, hayatımdan söküp atamadığım bir telaşla beraber düşünüyor ve düşüyorum yollara. Hayalimdeki ütopyayaı kurtarabilmek için yaşıyorum tekrardan ve yeni tekrarlardan usanıp başka tekrarlara koşuyorum.<br /><br />Sanırım kara toprakta durulacağımız güne kadar da bu böyle sürüp gidecek...<br /><br />Hayırlısı<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6765468354243917938-8283224424060417784?l=mlhbrm.blogspot.com' alt='' /></div>Melih Birimhttp://www.blogger.com/profile/00338783959001203722noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6765468354243917938.post-78392043551511004022011-01-26T14:15:00.002+02:002011-01-26T14:29:09.573+02:00Simdi nasil oldu bilmiyorum birgun maillerimi kontrol ederken EBI-European Bioinformatics Institute searching for Java Developers ilanini gordum. <br /><br />Dedim hele ne olaki bi EBI, daha once adini bile duymamisim?<br /><br />Baktim EMBL-European Moleculer Biology Institute a bagli. Ama adamlar Ingilterede, ters ler ya, adini EBI olarak degistirmisler :) Sonrasinda guzel bir cover letter yazdim, CV mi yolladim siteleri uzerinden. 1 hafta sonra bir mail, sizinle mulakat yapmak istiyoruz, bendeki saskinligi tahmin bile edemezsiniz. Sanki dunyanin en iyi piyanistiyim de bana konser teklif ediyorlar, o derece sasirdim. Birincisi ingilterede calismak gercekten buyuk problem, sirketler sponsor olmuyorlar, olduklarinda da gercekten yuklu meblalar oduyorlar devlete.<br /><br />Ben nereden biley EBI ozel bir kurulus ve Vize, Vergi dertleri yok. Tamam dedim, sizlerle mulakat yapabiliriz, yaptik velhasil, pek iyi gecmedi ama 1 hafta sonra beni ingiltereye cagirdilar. Dediler "tum masraflarin bizden" kosa kosa gelirim, gelmem mi :) Bedava ingiltereye gitcem, ucarak gittim -gercekten ucakla uctuk, kaptan pilotlar ve hostes ablalar sagolsunlar- :)) <br /><br />Sabah mulakat var ben saat 11pm de indim Londraya, Halamin oglu aldi beni havaalanindan, gece muhabbet le gecince 3 saat uykuyla sabah erkenden yola ciktik. <br /><br />Mulakat, sunum, test derken dediler "biz sana haber veririz". Bioinformatik ne? Protein ne? Peptit ne? Ben bu sorularla geri donerken, tabi gelmeyi pek dusunmuyordum ingiltereye, guzel bir isim var, guzel yerlerde calisiyorum, simdi durup durupda neden sektor degistireyim gibi dusuncelerle kivranirken herkes "git" diyordu :)) Velhasil kelam geldik buralara, ilk 20 gun ev problemleriyle bogusurken takim arkadaslarimla uyum sagladik. Asil durum simdi geliyor, 2 alman, 3 ispanyol-1'i Katalan-, 1 kanadali, 1 Irlandali, 1 Amerikali, 1 Fransiz-Kanadali, 1 Macar, 1 Cinli, 1 Turk ve 1 Ingiliz olarak dunya karmasini sanirim tamamladik.<br /><br />Simdi soguk, puslu, yagmurlu, gunesin sadece 4-5 dk gorundugu bu yerde hem arastirma, hemde daha once yaptigim isi yapiyorum. Bakalim hayat neler gosterecek...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6765468354243917938-7839204355151100402?l=mlhbrm.blogspot.com' alt='' /></div>Melih Birimhttp://www.blogger.com/profile/00338783959001203722noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6765468354243917938.post-75100331008634583072010-08-17T09:29:00.002+03:002010-08-17T09:31:43.645+03:00Kısmende olsa şanslıyım, sanş unsurunun ne olduğu umurumda bile değil ama şanslıyım...<br /><br />Büyülü düşlerim yok belki, tatlı uykularım ya da, fakat bir ben var bir de O, beni anladığı kadar hayatımda olan, ben istemesemde hep yanımda olan, aslında O'nun içinde bir ben var benden ziyade.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6765468354243917938-7510033100863458307?l=mlhbrm.blogspot.com' alt='' /></div>Melih Birimhttp://www.blogger.com/profile/00338783959001203722noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6765468354243917938.post-7327857333533411682010-01-02T01:05:00.002+02:002010-01-02T01:12:19.376+02:00Cem Yılmaz'ın söylediği birşey vardı: "İçinde, içinde... KDV? İçindeee..." <br />Hemen hemen herkes aynı şeyi söylüyor, herşey insanın kendisinde bitiyor, içinde içinde, içinde bitiyor... <br />Kişisel başarı kitapları hep bunu telkin ediyor, şarkılar hep bu derdi çekiyorlar, insanlar hep içlerinde saklıyorlar gerçekleri ve içlerinde bırakıyorlar söyleyemedikleri şeyleri, sonra böyle buloglara döküyorlar içlerini...arabesk bu yüzden bu kadar kötü, bu kadar kötü olduğu için bizi dertleyerek güzelleşiyor, içimizdeki güzellikleri alarak biraz daha kötü yaparak bizleri...<br />"Gülümsemen olmadan, ve sana dokunmadan, gözlerime bakmadan, anlayamazdın" diyor, ama ben anlıyorum, aynaya bakıyorum ve hiçbirşey göremiyorum. Hani içimdeydi, transparan bir hayat var karşımda, açık kaynak ama ben neden hiçbirşey göremiyorum. Neden birşeylere başlamak için kendime ızdırap ediyorum.<br />İçimde, içimdeee... Yoksa "İçinde, içindeee..." mi? <br />Gönül gözünü açmak lazım demekki.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6765468354243917938-732785733353341168?l=mlhbrm.blogspot.com' alt='' /></div>Melih Birimhttp://www.blogger.com/profile/00338783959001203722noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6765468354243917938.post-17714182800159208532009-12-22T13:24:00.001+02:002009-12-22T13:24:38.855+02:00Bir yalanı yaşarken, içimizde var olan hissiyatı değiştirmek kadar heyecan verici birşey yok herhalde bu dünyada...<br clear="all"><br>--<br>Simplicity -the art of maximizing work not done- is essential. <br> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6765468354243917938-1771418280015920853?l=mlhbrm.blogspot.com' alt='' /></div>Melih Birimhttp://www.blogger.com/profile/00338783959001203722noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6765468354243917938.post-31858922209392253052009-10-31T17:28:00.002+02:002009-10-31T17:44:28.001+02:00Bir şarkı, ufacık bir name, ya da mırıldandığın bir kelime, ilk görüş, ilk duyuş, ilk hissediş... Sonra utangaçlık, pişmanlık, düzensizlik...<br /><br />Sonra dünyanın en küçük vicdan parçasına sahip olan benlik, ben olma güdüsü. Düşünememe, hissedememe...<br /><br />Hatırladığım şey, küçük bir gülümseme, sonbahar yağmurları yağmaya başlayınca...<br /><br />Ve giderken baktığım, sonra da unuttuğum yollar, herhangi bir ağacın altına oturduğumda sıraladığım düzensiz dizeler, dizinsizlikler...<br /><br />Yalanım oldu her kalp kırışım, kendime söylediğim küçücük, ufacık bir yalan...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6765468354243917938-3185892220939225305?l=mlhbrm.blogspot.com' alt='' /></div>Melih Birimhttp://www.blogger.com/profile/00338783959001203722noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6765468354243917938.post-8343472739963680072009-10-09T15:59:00.006+03:002009-10-09T16:13:22.563+03:00<span style="font-weight:bold;">Name</span><br /><br /><span style="font-weight:bold;">NOT:</span><br /><span style="font-style:italic;">neym</span> diye okuyacak herkes başlığı, biliyorum...<br /><br />Fakat, <br />İçindeki <span style="font-weight:bold;"><span style="font-style:italic;">'A'</span></span> harfini uzatarak, bir başka deyişle şapkalı <span style="font-style:italic;">A</span> olarak okuyarak bu kelimeyi daha güzel yapabileceğimizi bilmek ne kadar güzel. <br /><br />Diğer yandan kendisi okullarda öğrenilen ve akılda en fazla tutulan cümlenin içeriğini tamamlaması bakımından da çok önemli bir kelime, <span style="font-style:italic;">"What is your name?"</span>. Yani "İsminiz nedir?" cümlediğindeki "isim" sözcüğü. <br /><br />Değilmidir ki isimler insanları belirtirler, bu belirteçler ki kişiliğini yansıtır, ki bazen o isimler namelenir dudaklarımızda, sayıklanır birer birer, bazen Leyla olur bazen güzel bir eda bazende inleyen bir name, ağlayan, sızlayan...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6765468354243917938-834347273996368007?l=mlhbrm.blogspot.com' alt='' /></div>Melih Birimhttp://www.blogger.com/profile/00338783959001203722noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6765468354243917938.post-63218932736276241762009-10-08T12:49:00.003+03:002009-10-08T13:19:34.692+03:00Tekrar, tekrarın tekrarı, ve o tekrarların tekrarları... <br /><br />Hayatımızda sahip olduğumuz şeylerin düzensiz tekrarları, yaşadıklarımız, yürüken düşündüklerimiz, ya da düşünmeden yapmaya başladığımız şeylerin iç yinelemeli düşüncesizce, tekrardan tekrarlanması...<br /><br />Hepsi birer yazı olmaktan çıkınca, değişikliklerin de kendi içinde değişmesini umarken ve bir anda sahipliğini yitirmiş ufacık oyuncaklar misali tıkandığınızda, hayatınızı ne kadar sevdiğinizi düşünüyorsunuz...<br /><br />Değerleriniz değişiyor, değer verdiğiniz şeyler kadar değerleniyorsunuz; varsanız, var olan şeyler bir anda değerlenebilirken, özdeğerlerini yitiren değersizlikler içinde değerleniyorlar, sonu üç nokta ile biten ama aslında bitemeyen ve birbirine değersizce bağlanan cümleciklere dönüşüyorlar.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6765468354243917938-6321893273627624176?l=mlhbrm.blogspot.com' alt='' /></div>Melih Birimhttp://www.blogger.com/profile/00338783959001203722noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6765468354243917938.post-56672057167677525172009-06-08T14:12:00.002+03:002009-06-08T14:15:05.866+03:00Bugün aklıma geldi bu soru : "Çocukların renkleri olur mu?"<br /><br />Erkekler için mavi, kızlar için pembe değil kasdettiğim. <br /><br />Sadece çocuksa bir insan rengi varmıdır acaba? <br /><br />Eğer büyüdüyse bu çocuk şu andaki rengi nedir?<br /><br />Küçük bir insan olmakla büyük bir insan olmak arasındaki fark görünmeyen renklerde ise benim rengim ne? Çocukken rengim neydi?<br /><br />Ben cevap bulamadım.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6765468354243917938-5667205716767752517?l=mlhbrm.blogspot.com' alt='' /></div>Melih Birimhttp://www.blogger.com/profile/00338783959001203722noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6765468354243917938.post-7121221117824732592009-06-02T14:26:00.002+03:002009-06-02T14:41:48.549+03:00Akan sudan bile yorgun olmak. <br />Yorgun olamayacak kadar yorgun olmak ya da...<br /><br />Bir ile başlayan herşeye karşıyım artık, birim ama bir'e karşıyım. Karşı olduğum kadar da yalnızlığa dem vuran kendime de karşıyım.<br /><br />Yaprak çıtırdılarıyla yürürken bir ormanda, hissettiğim yalnızlığa karşıyım, karşıyım sadece kendimin çıkardığı o sese ve seslere...<br /><br />Yalnızım diyen herkese karşıyım. Çünkü yorgunum artık, uyumak istiyorum...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6765468354243917938-712122111782473259?l=mlhbrm.blogspot.com' alt='' /></div>Melih Birimhttp://www.blogger.com/profile/00338783959001203722noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6765468354243917938.post-68827598913008156092009-05-29T15:22:00.003+03:002009-05-29T15:29:11.761+03:00AY GÖKLERİ DOLDURURKEN, SAKİNLİĞİMİN İÇERİSİNDE...<br />SAKİNLİĞİM, SAKİLİĞİM, SOĞUKLUĞUM TEMELİNDEN YOK EDİLMİŞLİĞİM BİR KİBRİP ÇÖPÜ GİBİ YANDI GİTTİ...<br /><br />VE SOKAKLAR ISSIZ, SAYFALAR BEMBEYAZ, ÜŞÜDÜM BİRAZ...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6765468354243917938-6882759891300815609?l=mlhbrm.blogspot.com' alt='' /></div>Melih Birimhttp://www.blogger.com/profile/00338783959001203722noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6765468354243917938.post-8953808917237170952009-04-19T01:05:00.004+03:002009-04-19T01:11:45.258+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://img529.imageshack.us/img529/9416/miradasar4vq7.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: left; cursor: pointer; width: 600px; height: 699px;" src="http://img529.imageshack.us/img529/9416/miradasar4vq7.jpg" alt="" border="0" /></a><br />Ses ver, neredesin?<br />Yola sordum seni, dağlara sordum, rüzgarlara...<br />Tek cevap:<br />"Kendindeyim!"<br />"Kendimdeyim!"<br />"Kendinden bil beni, bulacaksın beni..."<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6765468354243917938-895380891723717095?l=mlhbrm.blogspot.com' alt='' /></div>Melih Birimhttp://www.blogger.com/profile/00338783959001203722noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6765468354243917938.post-30315293249788845332009-01-15T14:06:00.004+02:002009-01-19T15:29:06.302+02:00- I wish I have had some magical star dust on my hands.<br />I try to spread it everywhere where I can see an unordered loneliness become a life style...<br />- I wish I have a 300km/h car<br />I try to drive slower and see the confused and desirous human being faces inside the buses.<br />- I wish I was not scared from the homeless, drunk people.<br /><br />to be continued...<br /><br />- I wish I have not been wished that wish list.<br /><br />"To whom, to which, for what that desire!"<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6765468354243917938-3031529324978884533?l=mlhbrm.blogspot.com' alt='' /></div>Melih Birimhttp://www.blogger.com/profile/00338783959001203722noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6765468354243917938.post-18129249864223659772008-12-23T11:51:00.004+02:002008-12-23T12:20:56.170+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_JPg9zk8inwQ/SVC2bD1CxXI/AAAAAAAACF4/1DotJFqylbU/s1600-h/%27The_right_way%27.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 303px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_JPg9zk8inwQ/SVC2bD1CxXI/AAAAAAAACF4/1DotJFqylbU/s400/%27The_right_way%27.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5282922938906101106" border="0" /></a><br />Dönemeçli bir yol bu hayat...<br />Hayat dediğimiz şey dönüyor duruyor hayatın içerisinde. insanlar hayatlarına bir yön vermek için uğraşırlarken hayat'ın yön belirlediğini zannediyorlar düşüncesizce. Halbuki böyle yürümüyor işler, istemiyor, veremiyor kendini hayata insan.<br />Köprüden önceki son dönüşleri hep kaçırıyoruz gibi geliyor, ama seçimi biz kendimiz yapıyoruz, ya da yanımızdaki insanlar. Fakat unutulan bir şey var, gidilen yollar kendi yolumuz, geri dönüşü olmayan yollar ve asla da olmayacaklar, oraya takılıp kalmanın anlamı sadece seni üzüyor, o kadar...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6765468354243917938-1812924986422365977?l=mlhbrm.blogspot.com' alt='' /></div>Melih Birimhttp://www.blogger.com/profile/00338783959001203722noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6765468354243917938.post-66846682732825554172008-12-14T23:58:00.002+02:002008-12-23T12:25:01.978+02:00Selam dostum,<br /><br />Ne yapacaksin? Soylemek zor geliyor bazen ama, ne yapmayi planliyorsun?<br />nasil biri olmak seni sevindiriyor, ya da nasil biri olmamak...<br /><br />Sen hedeflerinde sadece sabit yasamak mi istiyorsun yoksa, sabit hedefler pesinde mi yasamak istiyorsun?<br /><br />Nedir bu elindeki hayat dümeni?<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6765468354243917938-6684668273282555417?l=mlhbrm.blogspot.com' alt='' /></div>Melih Birimhttp://www.blogger.com/profile/00338783959001203722noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6765468354243917938.post-40874641179205711142008-12-04T17:47:00.002+02:002008-12-23T12:24:52.381+02:00Eski bi dostun selamı<br />Bu yüzümdeki gülücük<br />Yılların unutulmamış vefası<br />Sefası bu küçücük gülücük<br />Ömrümün hakettiği...<br /><br />Kaybedilen yıllarıma üzülmüyorum artık...<br />Kaybettikçe kendimi buluyorum yavaş yavaş...<br />Öğrendim artık<br />Ne bir savaş<br />Ne bir komedya<br />Bu hayat denilen kıvırım;<br />Tatlıca bir telaş;<br />Bir gülüşün berraklığı;<br />Kalemin alın yazısı...<br /><br />Gerisi,<br />Karın ağrısı...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6765468354243917938-4087464117920571114?l=mlhbrm.blogspot.com' alt='' /></div>Melih Birimhttp://www.blogger.com/profile/00338783959001203722noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6765468354243917938.post-21833996173966321132008-12-01T16:20:00.004+02:002008-12-23T12:24:42.926+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_JPg9zk8inwQ/STQBqLnHDUI/AAAAAAAACDA/KBWdmP0p5-4/s1600-h/snow2006-screenshot.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer; width: 200px; height: 150px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_JPg9zk8inwQ/STQBqLnHDUI/AAAAAAAACDA/KBWdmP0p5-4/s200/snow2006-screenshot.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5274842887740656962" border="0" /></a><br />Bu sessizlik sizi de üzmüyor mu?<br />Üzülmüyor musunuz sessiz olan herşeyin sizi üzmesine?<br />Kar yağarken sessiz olmuyor mu sokaklar, sessizlik çınlamıyor mu kulaklarınızda?<br />Hep, size sessiz kaldığınız günleri mi hatırlatıyorlar, sessiz kalıp ağlayıp sonra da darmadağın olduğunuz günleri, üzüldüğünüz günleri...<br /><br />İmkansızlıkları unuttuğunuz günler oldu mu hiç?<br />Sonra da unuttuğunuz o günleri?<br />Masanızdaki resimleri ters çevirdiğinizi? Yaşandığı gibi unuttuğunuz oldu mu herşeyi?<br />Bir de hayallerimdeki çocuk, yine başladı, başladığı yerden geriye saymaya. Sıfır olmak yorucu, 0 olmak üzüyor insanı, sayınca geriye doğru dibe çekiyor okyanus ortasında...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6765468354243917938-2183399617396632113?l=mlhbrm.blogspot.com' alt='' /></div>Melih Birimhttp://www.blogger.com/profile/00338783959001203722noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6765468354243917938.post-79689403547352593772008-10-22T03:11:00.007+03:002008-12-23T12:23:59.123+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_JPg9zk8inwQ/SP5yptSsztI/AAAAAAAAAuI/W6x2Nc7BcKE/s1600-h/optik_dogrular.bmp"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_JPg9zk8inwQ/SP5yptSsztI/AAAAAAAAAuI/W6x2Nc7BcKE/s200/optik_dogrular.bmp" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5259767475673550546" border="0" /></a><br />Gercekler ne kadar aci olabiliyor?...<br /><br />Ne kadari dogru cikiyor peki bu gerceklerin?...<br /><br />Sende benim kadar gercekleri goruyorsun,<br />Beraber olamayiz, benim gibi biliyorsun,<br />Bir baska dunyanin insanisin yavrucagim,<br />Sen kendi dunyanin topraginda buyuyorsun...<br /><br />Buyuledi bugun bu sarki beni, yeniden...<br />Sonra sorular geldi tabi?<br />Dogrular? Dusunmek guzel mi? Peki fazladan dusunmek?<br />Ihtiyaclarini belirlemek, onlari dusunmek...<br /><br />Ama diyor Sezen<br />...<br />Dunyasini yeniden kursa da<br />Duslerle gercekler ayri ayri yasar....<br /><br />Gercekler, herzaman dogru olmuyor, gercekler dogrulari dogurmuyor... Hele ki dusler hic bir zaman icinde olmuyor hayatin.<br />Anlamak zor, inanmak kolay.<br />Inanc hersey, inanmak olagan-siradan, olaganlik-siradanlik soyutlanmis, soyutluk yok olmus... Hala gercekleri ariyor muyum?<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6765468354243917938-7968940354735259377?l=mlhbrm.blogspot.com' alt='' /></div>Melih Birimhttp://www.blogger.com/profile/00338783959001203722noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6765468354243917938.post-3786213100043761442008-10-20T00:40:00.009+03:002008-12-23T12:23:45.185+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_JPg9zk8inwQ/SPusocg0O8I/AAAAAAAAArg/ixiLdDldqxY/s1600-h/kabul.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_JPg9zk8inwQ/SPusocg0O8I/AAAAAAAAArg/ixiLdDldqxY/s200/kabul.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5258986800733764546" border="0" /></a><br /><br />Kabul ettim artik, hata bende.<br /><br />Ama özür dilemeyeceğim, hata benim kendi kendime yaptığım bir hata... Hatalar zaten insalığın temelindeki değerler olunca, sadece değerini değiştirmekle kalıyor o değişken, yararsız özürler ve sonrasında tekrarlanan kabahatlar...<br /><br />İnsanlar hatalarıyla vardır, onları öyle kabul etmeye bakmak gerektiğini çok sevdiğim bir arkadaşım bana söylemişti, söylentide kalmıştı bu belki o zamanlar ama şimdi anlıyorum ve ona teşekkür ederiyorum, kendi hatamı anlayıp özür dilemeyeceğimi bana öğretti...<br /><br />Kimseye karşı sorumlu değilken, bu sorumluluğu, istemediğim bir yükümlülüğü bana vermeye, yüklemeye çalışmalarına anlam veremezken... İşte orada bitiyor mu hayat? Hayır yeniden başlıyor, başlayınca yeniden bitiyor küçük engebeleriyle ve kimse anlamadan kişiliksiz, pusulasız keşfe çıkıyor sağlıksız dostluk ve hayat...<br /><br />Günümüzün en büyük sorunu inanç olmuşken, inanmaya bu kadar çok insan ihtiyaç duyarken bu inançsızlığın temelinde ne yattığını anlamak zorlaşıyor benim için. Kafam karışıyor, karıştıkça içine bişeyler giriyor...<br /><br />İnsan, ömür, istekler: biten bir ömürde hiçbir isteği bitmeyen, sonu gelmeyen insan sürüsü...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6765468354243917938-378621310004376144?l=mlhbrm.blogspot.com' alt='' /></div>Melih Birimhttp://www.blogger.com/profile/00338783959001203722noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6765468354243917938.post-50948063965349446702008-10-13T09:55:00.004+03:002008-12-23T12:23:26.120+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_JPg9zk8inwQ/SPL0UTw4C2I/AAAAAAAAApg/YoQM1RoaaX0/s1600-h/yalnizlik3io9.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_JPg9zk8inwQ/SPL0UTw4C2I/AAAAAAAAApg/YoQM1RoaaX0/s320/yalnizlik3io9.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5256532344834624354" border="0" /></a><br />...<br />ben yanlızım, yanlızlık özümde<br />bu yanlızlık içime işlemiş<br />çıkartamazsın çünkü o senden eski<br />...<br />Çıkmayan lekeler gibi bu yalnızlıklar, içe, derinden işleyen yalnızlıklar...Ayşe teyzesi, güzin ablası derken çözüm olamıyor bu eski arkadaş dost olan yalnızlıklara.<br /><br />Hakikaten dönemeyen bumerang misali, herkesin sahibi olduğu kendi yalnızlığı. Tesadüfler bile gideremezken değişkenleri noktalar nasıl da bitiriyor birliktelikleri...<br /><br />Artık birşey beklememek lazım isterlerden, parametlereler değişti, değerler aynı olsada, sorduğun hiçbirşeye sonuç olamayacak o girdiler, çünkü bu yalnızlık içime işlemiş, çıkartamazsın o benden biri...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6765468354243917938-5094806396534944670?l=mlhbrm.blogspot.com' alt='' /></div>Melih Birimhttp://www.blogger.com/profile/00338783959001203722noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6765468354243917938.post-65175103176629845612008-09-30T22:25:00.004+03:002008-12-23T12:23:14.530+02:00Mutluluk, Korku, Sadelik, İstem ?<br /><br />Onsuz mutluyum ama, korkuyorum olacaklardan, sadece ben olmak zor mu hayatta, ve bunu istemek, isteyerek yaşamak?<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6765468354243917938-6517510317662984561?l=mlhbrm.blogspot.com' alt='' /></div>Melih Birimhttp://www.blogger.com/profile/00338783959001203722noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6765468354243917938.post-65157058543476652008-09-07T01:37:00.004+03:002008-12-23T12:23:01.338+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_JPg9zk8inwQ/SMMHafE22jI/AAAAAAAAAEk/JcxhG-cnu_8/s1600-h/good+bye+so+long+farewell.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_JPg9zk8inwQ/SMMHafE22jI/AAAAAAAAAEk/JcxhG-cnu_8/s200/good+bye+so+long+farewell.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5243042542789253682" border="0" /></a><br />umutsuz olduğu bir anda sevmek, ister her insan<br />birazcık şanslıysan neden olmasın<br />kendinden emin değilsen sevme<br />bensiz mutluysan hep öyle kal<br /><br />eğer her gece yattığında<br />büyülü düşler sana<br />benden bahsediyorsa<br />hemen tatlı uykundan uyan<br />çünkü ben hiç uyuyamam<br />seni düşündüğüm zaman<br /><br />Pinhani.<br /><br />Umutsuzluk bu kadar zor mu? Hiç vaktimiz olmuyor kendimiz için, umutlarımız için, başkaları için. Vakitlerimiz sadece ölüyor ve öylece kalıyor musalla taşında, birikiyor biriktikçe yapılan hatalar, unutulmuşluklar, heyecanlar, yaşanmışlıklar ve sonsuz istekler. Başlamadıkça bir yerden takılı kalıyor üst üste yığılıyor bu tüm sayılanlar, ve o anda, düşündüğümüz anda takılıyor aklımıza vuslat, uyanıyor yürekler, uyandırılıyor, O olmadan uyuyamıyor, hasreti yakıyor heryeri, vuslatı zaten bir dipsiz kuyu...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6765468354243917938-6515705854347665?l=mlhbrm.blogspot.com' alt='' /></div>Melih Birimhttp://www.blogger.com/profile/00338783959001203722noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6765468354243917938.post-47173585090463336502008-08-13T23:14:00.003+03:002008-12-23T12:22:46.977+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_JPg9zk8inwQ/SKNAYSENrhI/AAAAAAAAAEE/Jl7p3cThv2I/s1600-h/b-177389-bir_sebep.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_JPg9zk8inwQ/SKNAYSENrhI/AAAAAAAAAEE/Jl7p3cThv2I/s200/b-177389-bir_sebep.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5234097977845198354" border="0" /></a>birden soluğu kesildi seninle konuşurken,<br /><div id="msgcns!FAF50CB723D3B7A5!319" class="bvMsg"><div>hissettiği heyecan bir haykırış olmak istedi içinde,<br />tıpkı kayalıklarda yankılayan bir haykırış gibi, derinden, etkili ve tekrarlayıcı.<br />Seni her gördüğünde tekrar bağırmak istedi heyacanını, tekrar ve tekrar, durmaksızın.<br />Sonra duruldu, gündelik telaşların getirdiği küçük kavramların içerisinde yitirdi sandı kendisini,<br />çıkmak için uğraştı, çırpındı,<br />ama karşısındaki ses bastırıyordu derdini,<br />bastırıyordu içindekini, asıl olması gerektiğini...<br />utandı sandı sonra, utancından utandı,<br />utanılmaması gereken bir şeyden utandığı için utandı aslında,<br />nedenini kendi bile bilemediği bir utancın bedelini ödemek mi istiyorum diye soruyordu kendine...<br />volkan olan hisleri patlamak üzereyken tekrar hissettiği,<br />bencil davrandığını düşündürdü kendine.<br />ama soruyordu, tasarladığı şeyler oluyor muydu ki,<br />şimdi içinden geçirdiği şeyler birer birer olsun istiyordu?<br />hayır demek için kendini tuttu, sordu tekrar tekrar,<br />anlamsız gelen bir şey vardı hissediyordu ve telaşlandırıyordu onu,<br />çekiyordu işte, çekilmemesi gereken yerlere...</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6765468354243917938-4717358509046333650?l=mlhbrm.blogspot.com' alt='' /></div>Melih Birimhttp://www.blogger.com/profile/00338783959001203722noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6765468354243917938.post-85701480927460671842008-08-12T21:42:00.002+03:002008-12-23T12:22:35.436+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_JPg9zk8inwQ/SKHZc-jqPRI/AAAAAAAAAD8/PH2_KFn8ZVc/s1600-h/Ages%2BOf%2BTime%2Bm.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_JPg9zk8inwQ/SKHZc-jqPRI/AAAAAAAAAD8/PH2_KFn8ZVc/s200/Ages%2BOf%2BTime%2Bm.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5233703333833358610" border="0" /></a><span style="font-style: italic;">Şimdi bana kaybolan yıllarımı verseler...</span><br /><br />Bunu cümleyi söylemek için çok mu erken? Fikirlerimizi küçük çıkarlara sattığımız yıllarda ne kadar yalnız insan. Zamanın değerini geçince anlıyor maalesef.<br /><br />İçimizdeki fesatlık ne zamana kadar sürecek, sağlığımızın, bizleri seven insanların kıymetini bileceksek ölürken kendi nefsimiz... Ne değeri varki yılların?<br /><br />Sanırım o zaman söylenmesi gerekecek bu cümlenin, hesabını veremezken o son cümlenin...<br /><br />Şimdii bana kaybolan yıllarımı verseler... Ama hepsi unutuldular...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6765468354243917938-8570148092746067184?l=mlhbrm.blogspot.com' alt='' /></div>Melih Birimhttp://www.blogger.com/profile/00338783959001203722noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6765468354243917938.post-27540319526578264602008-07-31T10:06:00.008+03:002008-12-23T12:22:25.352+02:00<span style="font-size:100%;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp3.blogger.com/_JPg9zk8inwQ/SJFncMC8NeI/AAAAAAAAADQ/CwiG1FwmlDQ/s1600-h/uyku.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://bp3.blogger.com/_JPg9zk8inwQ/SJFncMC8NeI/AAAAAAAAADQ/CwiG1FwmlDQ/s200/uyku.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5229074376321414626" border="0" /></a>Uyan ey gözlerim gafletten uyan<br /></span>Uyan uykusu çok gözlerim uyan<br />Azrailin kastı canadır inan<br />Uyan ey gözlerim gafletten uyan<br /><span style="font-size:100%;">Uyan uykusu çok gözlerim uyan<br /><br /></span>Zamanımızın en büyük hastalığı uyumak, uyutulmak, uyanamamak...<br /><br />Uyanmak istesekte gönlümüzden geçmiyorsa dileklerimiz en ince detayına kadar, sağlıktaysa istediğimiz şeyler, hastalanınca ve başımız derde girince öğreniyorsak değerini, uyanmak gerektiği hatırlanmalı mı hemen?... Yoksa değer biçilen kaftan değeri nedir ki gözümüzde, değerini başkaları biçiyorsa...<br /><br /><span style="font-size:100%;">Uyanma zamanı şimdi, uyumadığımız düşünme ve düşündürme zamanı, çıkarsızca yalvarma zamanı yaratıcıya O'nun yarattığı büyüklükte...</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6765468354243917938-2754031952657826460?l=mlhbrm.blogspot.com' alt='' /></div>Melih Birimhttp://www.blogger.com/profile/00338783959001203722noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6765468354243917938.post-86933026660791758772008-07-29T17:37:00.003+03:002008-12-23T12:22:14.284+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp0.blogger.com/_JPg9zk8inwQ/SI8unfaWMxI/AAAAAAAAADA/4XszUsAZ0d8/s1600-h/HPIM2223_2.JPG"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://bp0.blogger.com/_JPg9zk8inwQ/SI8unfaWMxI/AAAAAAAAADA/4XszUsAZ0d8/s200/HPIM2223_2.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5228448948382216978" border="0" /></a><br /> İnsalar, değişik hayatlar, birbirine benzemeyen düşünceler, duygular... Sonrasında bir anda bitebilen, değişebilen, duygular, düşünceler, hayatlar, insanlar... Hepsinin birer birer yokolduğunu duyumsamak... Mezarlar, toprak olan, ya da yakılan vucütlar. Dışarıdan herkes için aynıymış gibi görünen karanlık içerisinde yatmak... Ama güzel yanı, inancın doğrultusunda gideceğin yeri bilme, ya da onu kabullenmeme çabası içerisinde olmak...Yokluk değil tanımlamak istediğim, yok olmayacağını bilme düşüncesi aslında, ve mezarlarda uyumak mı? yatmak mı?...<br /><br />Hayat bazılarımız için bir mezar taşı kadar gereksizken, bazılarımız için mezar taşları hayat kadar değerli olabiliyor, ve düşüncelerimiz bizleri bu kararlara götüren yanlışlar oluyorlar bir bakıma...<br /><br />İşte bakış açımıza göre, bir mezarda uyumak ve bir mezarda UYUMAK böyle birşey...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6765468354243917938-8693302666079175877?l=mlhbrm.blogspot.com' alt='' /></div>Melih Birimhttp://www.blogger.com/profile/00338783959001203722noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6765468354243917938.post-9901169905961724362008-07-27T01:56:00.003+03:002008-10-13T10:19:07.070+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_JPg9zk8inwQ/SPL2YUZVrFI/AAAAAAAAApo/IVr_GWYV9ZQ/s1600-h/0338hx.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_JPg9zk8inwQ/SPL2YUZVrFI/AAAAAAAAApo/IVr_GWYV9ZQ/s320/0338hx.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5256534612747070546" border="0" /></a><br /><br />Zaman, zaman diyorum herzaman. Ironik mi desek, yoksa içyinelemeli mi bilmiyorum açıkçası. Bildiğim pek birşey de yok aslında. Ha, şeyi biliyorum, Felsefe bölümü üniversitelerde kaldırılmalı, bu kadar kıt işte bildiklerim, birde gideceğimi biliyorum, bahaneci olduğumu, fırsatları değerlendirirken ne kadar çok düşündüğümü, açıkça, bu kadar basit düşündüğüm için kendimi suçladığımı, sonra yarımlıkları, bütün olmayan bazı şeyleri kabul edemeyeşimi... Bayağı az şey biliyormuşum :)<br /><br />Neyse, erteliyoruz işte, diğer yarımımızı bulmak çabasıyla yaşıyoruz haddimiz olmadan... Ne hayatlarımızdan vazgeçiyoruz, ne de bizlere sunulanı beğeniyoruz, bunu da açıkça belli ediyoruz, kararları vermede zorlanıyoruz, verince de hep aklımız yolun diğer tarafında kalıyor. Biyolojik isteklerimiz, gitmemizi isterken, ruhsal çöküntülerimiz aslında yarı yolda bırakıyor bizi sanki, sonra fıtrat giriyor devreye, bir pişmanlık geliyor derinden içten içe...<br /><br />Bu işin sonu kıldan ince bir köprüden geçmekte, o sınava giderken ki duyulan heyecanın, salgılamamıza yardım ettiği adrenalin ile ölmemizi engellediğinde mi acaba?<br /><br />Yoksa ertelediğimiz şeyleri tüketmeden, yitirmeden, dillendirmek te mi?<br /><span style="font-size:85%;"><br /></span><span style="font-style: italic;font-size:85%;" >Bu arada "Git, git, gitme! dur ne olursun..." Sezen Aksu'nun en sevdiğim parçalarından birisidir, onu dinlerken yazdım aklımdakiler, teşekkürler Sezen, herkes şarkılarınızda bişeyler buluyor diye haykırsam burada, kimse duymasa da önemli değil :) ben O'nun duyduğuna eminim...</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6765468354243917938-990116990596172436?l=mlhbrm.blogspot.com' alt='' /></div>Melih Birimhttp://www.blogger.com/profile/00338783959001203722noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6765468354243917938.post-62240940813594163042008-06-30T13:43:00.004+03:002008-12-23T12:22:00.343+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.newdaze.org/images/My%20Art/arrogance.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer; width: 200px;" src="http://www.newdaze.org/images/My%20Art/arrogance.jpg" alt="" border="0" /></a><br />Tam 15 gün oldu yazmayalı, değişiklikler de oldu aslında hayatımda, değişmesini her zaman istediğim gereksiz yükümlülükler, ne kadar zorluymuş meğerse en küçük parçanın bile artık olmayacak olmasını bilmek....<br /><br />Kendime verdiğim yükümlülüğü bilhassa bana verilen değeri anlamak için çok çalışmam, okumam ve ayrıca kocaman bir elekten geçirmem gerektiğini şimdi anladım.<br /><br />Zaman, zaman olalı beri, benim gibi insanlarla hep karşılaşıyor, ondan ziyade acaba bu değişik yüzlere alışmakta zorlanmıyor, fakat bizler en küçük şeyde üzüntümüzü sinirimizi kusuyoruz dışarıya,kinimizi...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6765468354243917938-6224094081359416304?l=mlhbrm.blogspot.com' alt='' /></div>Melih Birimhttp://www.blogger.com/profile/00338783959001203722noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6765468354243917938.post-76375898766875789182008-06-14T11:40:00.004+03:002008-12-23T12:21:46.667+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp0.blogger.com/_JPg9zk8inwQ/SFOEwYPm8SI/AAAAAAAAACU/I9aasP7ccSw/s1600-h/ist%2B024.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://bp0.blogger.com/_JPg9zk8inwQ/SFOEwYPm8SI/AAAAAAAAACU/I9aasP7ccSw/s200/ist%2B024.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5211655160474300706" border="0" /></a><br />Kırmak isterdik zincirleri<br />Bağlı kalmamak, maphus olmamak bi yere<br />Ama bazen zincirlerin koruduğunu bizlerin<br />Hatırlayabilmek ise<br />güzel duygu...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6765468354243917938-7637589876687578918?l=mlhbrm.blogspot.com' alt='' /></div>Melih Birimhttp://www.blogger.com/profile/00338783959001203722noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6765468354243917938.post-86021859839647184242008-06-09T09:39:00.001+03:002008-12-23T12:21:13.189+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://img162.imageshack.us/img162/7396/666ec9.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer; width: 200px;" src="http://img162.imageshack.us/img162/7396/666ec9.jpg" alt="" border="0" /></a><span style="font-weight: bold;font-size:100%;" >MFÖ - Gündüz Rüyası</span> <p>Bu odada defalarca aşık oldum sana<br />Sen inanmadın<br />Sakin sakin sabah altı<br />Doyasıya şimdi kavuşmak zamanı<br />Avucun avucumun içinde<br />Dudaklarında ellerim<br />Ne lüzum var aşkı tarife<br />Gündüz rüyası bu afife<br />Senin bana kızgınlığın<br />Boş söz sevmeyen kadın kırgınlığın<br />Yokluğun desen bir başka<br />Bir zaten uyku tutmaz<br />Gece uykuları bitti bize<br />Gündüz rüyası bu afife <br />Bu odada defalarca aşık oldum sana<br />Sen inanmadın<br />Avucun avucumun içinde<br />Dudaklarında ellerim<br />Ne lüzum var aşkı tarife<br />Gündüz rüyası bu afife </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6765468354243917938-8602185983964718424?l=mlhbrm.blogspot.com' alt='' /></div>Melih Birimhttp://www.blogger.com/profile/00338783959001203722noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6765468354243917938.post-38868065343391696132008-06-08T22:36:00.003+03:002008-12-23T12:25:41.855+02:00+ Özgürlük, gerçek hayatımızda kendimizden soyutladığımız zamansız, doğa üstü olaylar bütünü mü?<br /> + Sadelik siyah ile beyazın buluşma noktasındaki tensel düzenek mi?Yoksa, sadece KARANLIK mı?<br /> + Beden kıskanırsa kendini, aynalarda bulduğu eşiyle dost olmaya çalışır mı?<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6765468354243917938-3886806534339169613?l=mlhbrm.blogspot.com' alt='' /></div>Melih Birimhttp://www.blogger.com/profile/00338783959001203722noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6765468354243917938.post-11510522866831700792008-06-08T22:25:00.002+03:002008-06-08T22:33:48.020+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://majeakann.files.wordpress.com/2007/08/tear-rain3grow-majeak_ann.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer; width: 200px;" src="http://majeakann.files.wordpress.com/2007/08/tear-rain3grow-majeak_ann.jpg" alt="" border="0" /></a><br /> Bozguna uğramış yaralı bir kalp benimkisi, ve varolma savaşında hep kaybeden taraf olan dürüstlüğün simgesi bir kara kalp...<br /> Bulutlu ama göremediği sadeliği mazilerde arayan yeşil sözlü ve gözlü bir kelebek kanadı...<br /> Ve işte yokluğunda sensizliği çekiyorum, yoksun ama seni özlüyorum, özledikçe heyecanımı dile getiriyorum yazılarımda, zorlaşıyor ama içtenliğim kayboldukça benliğim şu gurbet ellerinde...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6765468354243917938-1151052286683170079?l=mlhbrm.blogspot.com' alt='' /></div>Melih Birimhttp://www.blogger.com/profile/00338783959001203722noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6765468354243917938.post-37915431874332435822008-06-08T22:23:00.004+03:002008-06-08T22:35:35.022+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.complexification.net/gallery/machines/sandTraveler/sandTravelerPRN2.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer; width: 200px;" src="http://www.complexification.net/gallery/machines/sandTraveler/sandTravelerPRN2.jpg" alt="" border="0" /></a><br />Zor, zor olduğunu bilmek aslında daha da zor. Herşey çok güzel ve bir o kadar da tatlıyken bozulması birden, kısıtlı ve ani hislere kapılma gerekliliğini hissettiriyor insana.<br />Bugün 13 kasım 2007 sesizliğimin, keyfiyetimin bozulduğu ve hislerimin bir dönüş yaşadığı zaman.<br />Buraların tadı kalmadı, sessizleşti sokaklar, düşünceler, sensizleşti...<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=6765468354243917938"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer; width: 200px;" src="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=6765468354243917938" alt="" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6765468354243917938-3791543187433243582?l=mlhbrm.blogspot.com' alt='' /></div>Melih Birimhttp://www.blogger.com/profile/00338783959001203722noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6765468354243917938.post-33631058373773389692008-06-06T09:49:00.002+03:002008-06-06T10:00:20.269+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/d/dd/The_Persistence_of_Memory.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer; width: 200px;" src="http://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/d/dd/The_Persistence_of_Memory.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><br />Zaman zaman, gelinen noktalarda bakıyorum<br />Sonsuz derinlikler yüklenmek sorun olsa da hayatımda,<br />Sadece yürümek isteyişim bir o kadar değiştiriyor özlemlerimi,<br />Bir name olup çıkmaktansa isteğim sade biri olmak.<br /><br /><br /><span style="font-size:78%;"><span style="font-style: italic;">melihbirim.spaces.live.com dan alintidir<br /><br /> Resim : Salvador Dali - Persistence of Memory<br /><br /> <br /></span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6765468354243917938-3363105837377338969?l=mlhbrm.blogspot.com' alt='' /></div>Melih Birimhttp://www.blogger.com/profile/00338783959001203722noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6765468354243917938.post-24014140127303516922008-06-02T17:09:00.005+03:002008-06-02T17:35:53.975+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://upload.wikimedia.org/wikipedia/tr/thumb/f/ff/Mutluluk_film_afi%C5%9Fi.jpg/200px-Mutluluk_film_afi%C5%9Fi.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer; width: 160px; height: 229px;" src="http://upload.wikimedia.org/wikipedia/tr/thumb/f/ff/Mutluluk_film_afi%C5%9Fi.jpg/200px-Mutluluk_film_afi%C5%9Fi.jpg" alt="" border="0" /></a><br />Bugünkü mutluluğumu tarif etmeme imkan yok, zaten tarifi en zor, ifadesi neredeyse imkansız olan hislerin en başında gelir mutluluk. Mutluluk hakkında söylenen en güzel şeylerden birisi de sanırım;<br /><br />"İnsanların mutlulukları ya da mutsuzlukları, kaderin olduğu kadar da karakterlerinin eseridir."<br /><br />diyen <a href="http://tr.wikiquote.org/wiki/La_Rochefoucauld" class="mw-redirect" title="La Rochefoucauld">La Rochefoucauld</a>' a aiddir bence. Tabiki tam olarak tabir etmiyor bu sözler mutluluğu; fakat "hiç yoktan iyidir" e yaklaştırıyor :)<br /><br />Diğer sözler ya da mutluluk tabirleri için mutluluk(<a href="http://tr.wikipedia.org/wiki/Mutluluk">wiki</a>), (<a href="http://tr.wikiquote.org/wiki/Mutluluk">wikiquote</a>)'a bakabilirsiniz.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6765468354243917938-2401414012730351692?l=mlhbrm.blogspot.com' alt='' /></div>Melih Birimhttp://www.blogger.com/profile/00338783959001203722noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6765468354243917938.post-91746481361559458132008-05-31T20:22:00.005+03:002008-12-23T12:25:18.096+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://imgcash2.imageshack.us/Himg227/scaled.php?server=227&amp;filename=mg44371ca4.jpg&amp;xsize=640&amp;ysize=480"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer; width: 200px;" src="http://imgcash2.imageshack.us/Himg227/scaled.php?server=227&amp;filename=mg44371ca4.jpg&amp;xsize=640&amp;ysize=480" alt="" border="0" /></a><br />Bir damla misaliyiz hepimiz, çamur olmaya mahkum, okyanustan çıkarıldığında belli olan, bireyselliğini o zaman yaşayacak olan küçük, yeteneksiz... Kendi kendimize kararlar vererek ve aslında düşmekte olduğumuz yeri bilmeden kader çizgisinde düşerek ilerlemekteyiz, ve yorum yapmaktayız, hayat sebebi olacağımız tohumun nasıl bir ağaç olduğunu bilmeden...<br /><br />Hayat küçük bir damlayla başlar, hiçbir zaman iki damla bir araya gelmez, gelemez, büyük ya da küçük damlalar olmak önemli değildir, bireysellik de, ve damlalar arasında bilgi yoktur düşülen yere dair, hayat bilinci vardır ve damlalar sadece toprakla birleşirler, maksadımız çamur olmaksa eğer...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6765468354243917938-9174648136155945813?l=mlhbrm.blogspot.com' alt='' /></div>Melih Birimhttp://www.blogger.com/profile/00338783959001203722noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6765468354243917938.post-89582969800232672692008-05-31T19:51:00.004+03:002008-06-01T17:39:24.552+03:00Son bi kaç gündür yazamadığım şeyler oldu, olmasını istemediğim ama birden, aniden, mantar gibi bitiveren hayatımda. Gün geliyor dayanılmaz oluyor bu olaylar, dayanamıyorsunuz hiçbirşeye, birey olmaktan da öte bişeyler bekliyor karşınızdakiler sizlerden, sonrasında "çıkarlar" konuşuyor, benzetimler, yorumlar, tavsiyeler ekleniyor ardı ardına, ya sizin tarafınızdan karşıya, ya karşıdan sizin tarafınıza. Maksadınız ne olursa olsun, bireyler kendilerine söyleneni yapmama hususunda genel geçer bir yargıya sahip olacaklar ki, hepimiz aynı nasihatlere sadece değişik şiddetlerde tepkiler veriyoruz. "Beni şekillendirmene ihtiyacım yok!!!" ya da "Beni böyle kabul etmen lazım!!!" ya da "Ben senin gibi değilim!" gibi.<br /><br />Halbuki isteklerimiz asla öyle değildir karşımızdakine karşı. Sadece duygular, düşüncelerle birleşir, mantık çerçevesinde aktarmaya çalıştığınız şeyleri, karşınızdakine iyi aktaramadığınızda önleyemediğiniz yanlış anlaşılmalar ortaya çıkar ki bunu kimse istemez, işte o zaman ne yapacağını şaşırır insan.<br /><br /> Aklınızdakiler uçuverir bir anda, karşınızdaki zaten sizi dinlememiştir ya, dinlese bile, eskiden aranızda küçük, unutulmamış bir sorun varsa eğer, birden ortaya çıkar, parlayıverir işte. Belki bağırırsız karşınızdakine, belki de susarsınız, uysallaşırsınız, kesersiniz sesinizi sevginiz kadar karşınızdakine, ama diyecekleriniz kalmıştır içinizde, siz ne kadar uygun görsenizde, uygun değildir karşınızdakince.<br /><br />Ve olaylar hep böyledir, böyle sürüp gidecektir, kararlar verilsede, hayatlar yön verilmek içindir, herkes kadar katı, herkes kadar pişirilmiş olduğumuzu düşünsekde, bizler birer çamur birikintisiyiz aslında ve pişirilmeye yön verilmeye muhtacız ve de değer vermeye, verilmeye...<br /><br />Ve bugün, ya da yarın, öncelikleri olabilir insanın, bu öncelikler insanın, ruhi anlamda herzaman içerisinde varolan boşluğu doldurmaya mı çabalıyori yoksa başka şeyleri mi? Mutlu olmak elimizdeyken, üzüntümüzün kaynağı neden mutluluğumuz oluyor?<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6765468354243917938-8958296980023267269?l=mlhbrm.blogspot.com' alt='' /></div>Melih Birimhttp://www.blogger.com/profile/00338783959001203722noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6765468354243917938.post-70060138301880568772008-05-29T08:35:00.004+03:002008-05-29T09:23:54.445+03:00Hastaneler, en sevmedigim, kimselerin de -doktorların bile- sevemeyeceği bir mekan olarak kalmıştır hep gözümde. Annemin ben küçükken attalttığı zehirlenme ve alerji rezaletinden ve kardeşimin apandist ameliyatından sonra sevmeyeceğimi düşündüğüm, ve ailemin katkı ve baskılarına katlanım TIP yazmadığım için memnuniyetimi tekrar belirtmem için dün bir şans oldu benim için.<br />A.. hastanesinde yurtdışına gitmek için almamız gereken anlamsız sağlık raporu dün, benim ve iş arkadaşlarım için tam bir işkence oldu, hastane hernekadar güleryüzle haraç alınan bir yer gibi dursa da pek hastaneye benzemiyordu ya-en azından Türkiyede ki hastanelere-neyse. Sonuçta, bizim sağlık ocaklarında verilen bir rapor için 4 saat bekledik ve biton da para verdik.<br /><br />Sonuç, yorgun geçen bir gün ve ardına çok mükemmel bir uyku, sevgiliyle edilen küçük bir sohbet...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6765468354243917938-7006013830188056877?l=mlhbrm.blogspot.com' alt='' /></div>Melih Birimhttp://www.blogger.com/profile/00338783959001203722noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6765468354243917938.post-18680430694561682992008-05-27T10:31:00.003+03:002008-05-27T10:50:30.736+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://farm4.static.flickr.com/3011/2527464510_d63345fd28.jpg?v=0"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer; width: 182px; height: 121px;" src="http://farm4.static.flickr.com/3011/2527464510_d63345fd28.jpg?v=0" alt="" border="0" /></a><br />Zaman zaman gelinen noktalara bakmak lazım, kendini kontrol etmesi lazım insanın. Zaten diyor ya şair :<br /><span style="font-style: italic;font-family:times new roman;" ><br />Anlayamazsın</span><br /><span style="font-style: italic;font-family:times new roman;" >içimde bir resme bakar gibi</span><br /><span style="font-style: italic;font-family:times new roman;" >öyle bi köşede</span><br /><span style="font-style: italic;font-family:times new roman;" >bir bendim resmin içindeki resme bakan.<br /></span><br />Bir resim var bakılması gereken, ve aslında<br /><br /><span style="font-style: italic;font-family:times new roman;" >Bir ben varki benim içimde, benden öte benden ziyade,</span><br /><span style="font-style: italic;font-family:times new roman;" ></span><br />İçimizdeki, ötemizdeki mi? Ötemize ittiğimiz yoksa herşeyimiz mi?<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6765468354243917938-1868043069456168299?l=mlhbrm.blogspot.com' alt='' /></div>Melih Birimhttp://www.blogger.com/profile/00338783959001203722noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6765468354243917938.post-39753279500029584472008-05-26T14:39:00.005+03:002008-10-13T10:13:19.974+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://imgcash1.imageshack.us/Himg513/scaled.php?server=513&amp;filename=pakiritreenigelparker16yc7.jpg&amp;xsize=640&amp;ysize=480"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer; width: 200px;" src="http://imgcash1.imageshack.us/Himg513/scaled.php?server=513&amp;filename=pakiritreenigelparker16yc7.jpg&amp;xsize=640&amp;ysize=480" alt="" border="0" /></a> Yeni yerimdeyim artık, yeniliklere açık...<br />Yapılacaklar listesine yeni şeyler de ekleyerek yürümek istiyorum artık, belki hayat bihaber bizlerden, belki yapılacaklar listesi o kadar karmaşık ve kalabalık değil, ama mantık bizlerin tek başımıza çıkamayacağımız tepelerin olduğu gerçeğini değiştiremiyor, değiştiremiyor...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6765468354243917938-3975327950002958447?l=mlhbrm.blogspot.com' alt='' /></div>Melih Birimhttp://www.blogger.com/profile/00338783959001203722noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6765468354243917938.post-43274782565994751102008-05-26T13:25:00.002+03:002008-05-26T13:29:20.165+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://img92.imageshack.us/img92/7233/askx5.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer; width: 151px; height: 151px;" src="http://img92.imageshack.us/img92/7233/askx5.jpg" alt="" border="0" /></a><br />Bir yıldızın gökten kaybı kadar arsız<br />Ah; bu gidiş çok zamansız<br />Sensizliğin tam ortasında<br />Oyunsuz, oyuncaksız<br /><br />Ellerin... ellerin<br />Şimdi ellerin elleri<br />Saçlarından bir yol inerdi ortasına ellerimin<br />Şimdi bir akarsu misafir içimde gözlerimin<br /><br />Gözlerin... gözlerin<br />Bazen susar bazen bağırır yaralanmış sözlerin<br />Senin suskunluğunda bir çığlık; vuruverir özlemin<br /><br />Özledim... özledim<br />Ben acılarımı dışladım<br />Seni kendime eşledim<br />Yokluğunda yağmur oldum;<br />Saçlarını düşledim<br /><br />Özledim... Özledim... Özledim<br /><br />Feridun Düzağaç<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6765468354243917938-4327478256599475110?l=mlhbrm.blogspot.com' alt='' /></div>Melih Birimhttp://www.blogger.com/profile/00338783959001203722noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6765468354243917938.post-48360856387836929262008-05-24T13:48:00.004+03:002008-05-24T14:04:10.819+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.kitapyurdu.com/getimageV2.asp?resimkod=67228&amp;boyut=85"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 110px; height: 178px;" src="http://www.kitapyurdu.com/getimageV2.asp?resimkod=67228&amp;boyut=85" alt="" border="0" /></a> Nazan Bekiroğlundan bahsetmek kolay değil, O'nun gibi takdire şayan birini yorumlamak da değil niyetim ama şu sıralar okuduğum "Mor Mürekkep" adlı deneme kitabinin 133. sayfasına geldiğim de anladım nasıl okunacağını Bekiroğlu'nun.<br /><br /> Bir deneme kitabı olabilir "Mor Mürekkep", ama asla, içerisindeki o istekli, aşk ve divan edebiyatı kokan şairliği unutulmamalıdır Nazan'ın bence ve ona göre okunmalıdır bu kitaptaki her yazısı. Okurken düşünülmemelidir Nazan, etkisini zaten içinizde hissedersiniz derinden, ve bakarsınız ki içinizde farklı bir sevinç birden.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6765468354243917938-4836085638783692926?l=mlhbrm.blogspot.com' alt='' /></div>Melih Birimhttp://www.blogger.com/profile/00338783959001203722noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6765468354243917938.post-84936803182890280492008-05-22T09:47:00.001+03:002008-05-22T09:51:50.560+03:00Zamana,<br /> Bir kelimenin sadeliğini taşıyan,<br /> Biriktirilmeyen, saklanamayan,<br /> Sığmayan, sığdırılamayan,<br /> Zamana;<br /> <br /> İsyan edişlerim, isyan edilişlerim...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6765468354243917938-8493680318289028049?l=mlhbrm.blogspot.com' alt='' /></div>Melih Birimhttp://www.blogger.com/profile/00338783959001203722noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6765468354243917938.post-73609757978873609182008-05-22T01:08:00.002+03:002008-05-22T01:14:22.039+03:00Ayrılık kemiriyorsa içini<br /> Düşlerin geldiği yere bak<br /> Düşlerki olağan yapandır herşeyi<br /> Ayrılığa, düşlerle bak<br /><br /> Yalnızlık kaplıyorsa seni<br /> Dalganın geldiği yere bak<br /> Dalgalarki kırandır sessizliği <br /> Yalnızlığa, dalgalarda bak<br /><br /> Ve hasret düşürüyorsa yollara seni<br /> Ufuğun bittiği yere bak<br /> Ufuk ki doğuran güneşi<br /> Hasrete, Ufuktan bak<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6765468354243917938-7360975797887360918?l=mlhbrm.blogspot.com' alt='' /></div>Melih Birimhttp://www.blogger.com/profile/00338783959001203722noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6765468354243917938.post-53411566083154628522008-05-21T09:45:00.003+03:002008-05-24T13:57:12.959+03:00Özlem, özlemek, özlenmek...<br /><br /> Kendini hapsedince mesafelerin parmaklıkları arasına,<br /><br /> Yitirdiği şeylerin<br /><br /> Ve hislerinin<br /> <br /> farkına varıyor,<br /><br /> İnsan...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6765468354243917938-5341156608315462852?l=mlhbrm.blogspot.com' alt='' /></div>Melih Birimhttp://www.blogger.com/profile/00338783959001203722noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6765468354243917938.post-84020193491859132582008-05-21T08:43:00.002+03:002008-05-24T13:57:38.718+03:00<span style="font-style: italic;">Rabbim, bilgim olmayan şeyi Senden istemekten Sana sığınırım. Ve eğer beni bağışlamaz ve beni esirgemezsen, hüsrana uğrayanlardan olurum...</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">Hz.Nuh (AS) Duası - Nuh Suresi, 47</span><br /><br /> Gündelik işler yine, herzaman geldiğimiz yerlere tekrar tekrar geliyoruz günler geçsede... Bizlere ait olan şeyler sadece küçük şeyler miş gibi geliyor, ya düşlediğimiz büyük şeyler, hayatımıza yön verecek kadar değişik, tutarlı şeyler?Onların sahipleride insan olmanın verdiği güzel duyguyla sahiplendikleri şeyleri küçük görmüyorlar mı? Ve yine unutuyoruz, bilgi bizlere verilen en büyük şey aslında, ve bilgimiz olmadan istemek hüsrana uğramak için insanoğlunun kendi eliyle ateşe atlaması demek olmuyor mu?<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6765468354243917938-8402019349185913258?l=mlhbrm.blogspot.com' alt='' /></div>Melih Birimhttp://www.blogger.com/profile/00338783959001203722noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6765468354243917938.post-58811650445290056442008-05-20T09:30:00.002+03:002008-10-13T10:15:57.728+03:00Çokca geçtiğim, sisli, sadece bir üstgeçitten oluştuğunu sandığım, mersin istanbul yolculuklarındaki durak yerimiz boluya ilk kez gittim hayatımda.<br /><br />Bilmediğim, çıkaramadığım birşeyleri vardı sanırım beni oraya çeken ama çekerkende bi dolu zorluklara neden olan o gizemli ve düşündürücü yolculuğun. Bir an yeşilliklerin beni cezbetmesi gerekti düşünmem için, meğerse çok zamandır yeşillik görmüyormuşum bir anda anladım, ne kadar üzüntü verici...<br /><br />Ama Köroğlu diyarı, geçen her yolcuya yaptığı gibi bana da yaptı yapacağını ve elimdeki kalem yardım etmeye başladı düşüncelerime...<br />Bir bolu yolculuğunda:<br /><br />+Zamanımızın en büyük heyecanı olmaya aday bir hissiyatın yaşayabilmesi için çekebileceğimiz çilenin bir sınırı varmı?<br /><br />+beklemenin çilesel yolculuğu, sadece zamanında yapıldığında yol alabilir.<br /><br />+İnsanın eline taktığı herhangi bir halka, kandırmaca oyununda oyanan bir alet mi yoksa bizleri oynatanlar o aletler mi?<br /><br />+Sahiplik hissiyatı, güvenin kendisine bıraktığı mirasla, kendine verilmeyecek bir yükün altına girmiyor mu?<br /><br />+Hayat nehrinde ters akıntıya kapılamamak ne kadar elem verici.<br /><br />+tasmaları ne kadar geniş köleleriz?<br /><br />+Ağaçlar gerçekten bu kadar güzel miydi? Yeşillikler karması ne de güzel oynuyor dramasını bizlerle verdiği savaş oyununda.<br /><br />+buruk bir hayat yeşillikler içinde kendini tamamlamasına rağmen mutlu olamıyorsa sebebi burukuluğun verdiği acı mutluluğa alışması olabilir mi?<br /><br />+Gözler ne kadar talihsizler.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6765468354243917938-5881165044529005644?l=mlhbrm.blogspot.com' alt='' /></div>Melih Birimhttp://www.blogger.com/profile/00338783959001203722noreply@blogger.com0